20.03.09.
A taki post z dedykacją, z okazji ok. 22 przywitań i powrotów w ciagu 181 dni. : )

u.c.j.j.

Albo raczej o leniwym dniu w domu i tak zwancyh “pstrykach”. Wiosny mi się już naprawdę chce.

Dzisiaj słuchamy Thomasa Dybadahla:

Wreszcie się zebrałam do napisania tego postu, ale w sumie i teraz nie napiszę za dużo.  Tylko tyle, że na te 1,5 h zdecydowanie mocno mnie wgniotło w niewygodny fotel w 4 rzędzie, podczas gdy w środku włączył mi się program wirowania (nie, nie chodzi tym razem o grypę żołądkową) emocji, uczuć, wrażeń i wszystkiego co gdzieś tam głęboko siedzi. No i po raz kolejny się zakochałam – wreszcie. : )

Niestety marnej jakości zdjęcia i filmiki z telefonu nawet w 0,5% nie oddadzą wszystkiego co towarzyszy człowiekowi podczas oglądania takiego występu na żywo, toteż wszystkim polecam wybrać się choćby po to by może jak panie rząd do tyłu pośmiać się z wycia wokalisty, a może po to by odkryć w sobie jakiś dawno zapomniany element dzikości, czystej pasji i duuuennnde. : )

P.S. podobno ma być jakiś występ pod koniec kwietnia w Warszawie. : )

Jak ja kocham ten konkretny pierwszy dzień w ciągu roku, kiedy jest on już na tyle dłuższy, że słońce (o ile w ogóle je widać) wstaje razem ze mną. :  )

Przy odpowiednich tajemniczych warunkach psychofizycznych oraz temperaturowomrozowo nieboprzejrzystowych wpada cudnie przez okno od pierwszych sekund odsłonięcia rolety. No a jak wpada o tej 6:47, to bezczynne nie jest, maluje mi istne bajki na ścianach i różnych rzeczach dookoła. : )

Przy okazji kilka analogowych wypocin z ładnego, lutowego, mroźnego popołudnia.  A modelka ze mnie jak z koziej dupy trąba. Na kievowe skany z sesji z iwoną ciągle czekam, ale podobno dużo nie tracę, hura. ;)

Muzycznie będzie wokalnie kobieco i cudnie chwiejnie.

Hmmmm trochę mnie tu nie było oczywiście. Powstały w tym czasie dwa prywatne  posty, uczę się dzielić swoim życiem i chyba całkiem nieźle mi idzie (  :)  ), w środku, we mnie powstało sporo ważnych  rzeczy, o których nie będę tu pisać, to primo.

A segundo, to,  że trochę się w miejscu zatrzymałam w innej jakże także dla mnie ważnej sprawie, co mimo wszystko i wbrew pozorom niewiele ma wspólnego z pierwszym akapitem. Byle zatem do 17 stycznia, będę mieć okazję wspólnymi siłami ruszyć moje magazynujące ciepłą okładzinkę na zimę cztery litery.

A niżej troszkę okrojona wersja okresu wyczekiwanego, wyczekanego, cudnie spędzonego. :)   Święta minęły w dosyć podłym nastroju,  kilka spraw mnie kompletnie wykończyło psychicznie, ale może dla tego jeszcze przyjemniej było uciec od wszystkiego, zostawić to na peronie pierwszym dworca pkp w Lublinie z przeświadczeniem że mimo wszystko ten czas, na który czekałam spędzę jak gdyby nigdy nic i naładuję akumulatory. A co. Oczywiście się udało tylko cholera… jak nigdy (w sumie za każdym razem bardziej) ciężko było wrócić, odzwyczaić się od zupełnie innej codzienności, za którą oddałabym wszystko. : )

jak ja lubię tą stację : )

wyprawa w iście bajkowe miejsce, mmmm… :)

papa Maków City, dzień dobry sylwester “hłe hłe”

dzię-ku-jee-myyy!

I huraa – czas wracać

pani konduktor(ka?) powalała optymizmem i chętnie pozowała na Wschodnim, niestety kolegi nie udało jej się namówić ; ))

“Kunic”

Stare dzieje, a przy okazji ciekawe przeżycie. : )

Klasztor – Serce – Miasto

Więc kolejne podejście do nocnych, odnawiam zbiory, po wykasowaniu przypadkowo całej karty. Zdjęcia nieszopowane, laightroomowanedługonaświetlane, okupione katarem gigantem dnia następnego tj, dzisiaj, co miło urozmaicało dzisiejsze występy ciąganiem nosa. : )
Tak, w nocy jest żółte niebo, tak mam nieziemsko usyfioną matyrcę, mea culpa, mea maxima culpa.

Tak więc… pora na post który po przeliczeniu z MB waży jakieś 2000 ton. :)
Hiszpania, eh…

Jako że w tytule bloga mam w końcu Sin Palabras to może tym razem sin palabras -solamente recuerdos… : )

Jako że nie mam jak na razie za bardzo sumienia przekopać się przez hiszpanię, to troche z takiego ciepłego, miłego i beztroskiego majowego dnia, myślami już jakieś 3500 km stąd.

takie o niczym

takie o niczym nocą i przykładaniu aparatu do szyby a następnie kręceniu nim

takie o tym że totalnie nie umiem robić koncertówek, za przykład posłużył Jose Torres i reszta. W sumie to potwornie stare te zdjęcia są, ale odgrzebałam je dopiero niedawno przy okazji wywalania połowy niepotrzebnych programów i importowania wszystkich folderów do LR. Przy okazji okazało się, że dla mnie jednym z tych niepotrzebnych programów jest Live Sound Blaster, czyli program do obsługi karty dźwiękowej (lub coś w tym stylu). Więc niezmiernie zdziwiona, że nie działają mi głośniki zrobiłam przywrócenie systemu i od tegoż momentu komputer zwariował i stwierdził, że skoro tak mu mieszam to on mnie zmiesza (mało powiedziane) tym, że nie odpali mi za cholerę windowsa. Więc ja w panikę, wszystko na pamięć zewnętrzną z trybu awaryjnego, przewracam cały dom do góry nogami w poszukiwaniu płyty z czym kolwiek co przypominałoby windowsa albo miałoby uroczy napis creative na kopercie. Na szczęście mój rodziciel się nade mną zlitował, przyjechał, zabrał komputer, w 5 minut znalazł obie płyty i przywiózł mi go z powrotem 3 dni później. A podobno ze mnie taka zdolna istota, umiem podłączyć komputer, otwieram za pierwszym razem drzwi, przy których dwie osoby męczą się pół godziny i jak podejdę do mojego cudownego starego komunijnego “bum-boxa” który właśnie stwierdził że się zatnie, to wystarczy że się na niego popatrzę i już gra jak trzeba. Swoją drogą to świetnie, że jak zawsze mi się nie chce pisać, to jak już zacznę stukać w te białe guziki to wybieram sobie niezwykle głęboki temat: jak to zepsułam komputer. Yh. :|
To może jednak Jose Torres:

i trochę tiruriru pozytywnego :)