Posted in Uncategorized ]]> http://eeida.wordpress.com/2009/03/22/140/feed/ 3 eeida 6mc http://eeida.wordpress.com/2009/03/13/o-niczym/ http://eeida.wordpress.com/2009/03/13/o-niczym/#comments Fri, 13 Mar 2009 11:20:58 +0000 eeida http://eeida.wordpress.com/?p=135 ]]> Albo raczej o leniwym dniu w domu i tak zwancyh „pstrykach”. Wiosny mi się już naprawdę chce.

Dzisiaj słuchamy Thomasa Dybadahla:

Wreszcie się zebrałam do napisania tego postu, ale w sumie i teraz nie napiszę za dużo.  Tylko tyle, że na te 1,5 h zdecydowanie mocno mnie wgniotło w niewygodny fotel w 4 rzędzie, podczas gdy w środku włączył mi się program wirowania (nie, nie chodzi tym razem o grypę żołądkową) emocji, uczuć, wrażeń i wszystkiego co gdzieś tam głęboko siedzi. No i po raz kolejny się zakochałam – wreszcie. : )

Niestety marnej jakości zdjęcia i filmiki z telefonu nawet w 0,5% nie oddadzą wszystkiego co towarzyszy człowiekowi podczas oglądania takiego występu na żywo, toteż wszystkim polecam wybrać się choćby po to by może jak panie rząd do tyłu pośmiać się z wycia wokalisty, a może po to by odkryć w sobie jakiś dawno zapomniany element dzikości, czystej pasji i duuuennnde. : )

P.S. podobno ma być jakiś występ pod koniec kwietnia w Warszawie. : )

Przy odpowiednich tajemniczych warunkach  oraz temperaturowomrozowopsychofizycznonieboprzejrzystowych wpada cudnie przez okno od pierwszych sekund odsłonięcia rolety. No a jak wpada o tej 6:47, to bezczynne nie jest, maluje mi istne bajki na ścianach i różnych rzeczach dookoła. : )

Przy okazji kilka analogowych wypocin z ładnego, lutowego, mroźnego popołudnia.  A modelka ze mnie jak z koziej dupy trąba. Na kievowe skany z sesji z iwoną ciągle czekam, ale podobno dużo nie tracę, hura. ;)

Muzycznie będzie wokalnie kobieco i cudnie chwiejnie.

A segundo, to,  że trochę się w miejscu zatrzymałam w innej jakże także dla mnie ważnej sprawie, co mimo wszystko i wbrew pozorom niewiele ma wspólnego z pierwszym akapitem. Byle zatem do 17 stycznia, będę mieć okazję wspólnymi siłami ruszyć moje magazynujące ciepłą okładzinkę na zimę cztery litery.

A niżej troszkę okrojona wersja okresu wyczekiwanego, wyczekanego, cudnie spędzonego. :)   Święta minęły w dosyć podłym nastroju,  kilka spraw mnie kompletnie wykończyło psychicznie, ale może dla tego jeszcze przyjemniej było uciec od wszystkiego, zostawić to na peronie pierwszym dworca pkp w Lublinie z przeświadczeniem że mimo wszystko ten czas, na który czekałam spędzę jak gdyby nigdy nic i naładuję akumulatory. A co. Oczywiście się udało tylko cholera… jak nigdy (w sumie za każdym razem bardziej) ciężko było wrócić, odzwyczaić się od zupełnie innej codzienności, za którą oddałabym wszystko. : )

jak ja lubię tą stację : )

wyprawa w iście bajkowe miejsce, mmmm… :)

papa Maków City, dzień dobry sylwester „hłe hłe”

dzię-ku-jee-myyy!

I huraa – czas wracać

pani konduktor(ka?) powalała optymizmem i chętnie pozowała na Wschodnim, niestety kolegi nie udało jej się namówić ; ))

„Kunic”

Klasztor – Serce – Miasto

Jako że w tytule bloga mam w końcu Sin Palabras to może tym razem sin palabras -solamente recuerdos… : )